Auteur: pieter

De volgende lijst is van de 34 slachtoffers die werden vastgesteld na controle door Al Mezan. Ze kwamen allemaal uit de Al Shejai’ya wijk. Hun lichamen werden teruggevonden op zaterdag 26 juli 2014.

– Sami Fathi Al Ar’eer, 50;
– Hassan Fathi Al Ar’eer, 30;
– Abdel Kareem Fathi Al Ar’eer, 30;
– Mohammed Rafeq Al Ar’eer, 30;
– Fathi Sami Al Ar’eer, 20;
– Fadi Abdel Qader Habeeb, 35;
– Abdel Rahman Ziyad Abu Heen, 28;
– Mahmoud Ra’ed Al Aish, 23;
– Omar Abdel Hakeem Al Sheikh Khalil, 25;
– Issam Mohammed Shamali, 28;
– Ibrahim Kamal Abu Ajwa, 27;
– Adham Majid Dhaher, 18;
– Mohammed Mahmoud Hajjaj, 34
– Hamid Mohammed Al Sheikh Khalil, 30;
– Mohamemd Kamal Abu Al ‘Ata, 32;
– Mos’ab Salah Abu Al ‘Ata, 21;
– Mohammed Mahmoud Abu Al ‘Ata, 28;
– Ismail Ayish Abu Ghaneema, 26;
– Ibrahim Ayish Abu Ghaneema, 26;
– Hamza Mahmoud Hillis, 25;
– Fareed Abdel Qader Habeeb, 30;
– Shakir Ahmad Al Jammal, 48;
– Ahmad Mousa Ahl, 76;
– Abdallah Arafat Al Minyawi, 25;
– Jehad Mahmoud Al Helu, 59;
– Seham Atta Al Helu, 57;
– Mohammed Jehad Al Helu, 29;
– Tahrir Jehad Al Helu, 20;
– Jajiba Jehad Al Helu, 15;
– Ahmed Jehad Al Helu, 29;
– Hedaya Talal Al Helu, 25;
– Maram Ahmed Al Helu, 2;
– Kareem Ahmed Al Helu, 5 maanden
– Karam Ahmed Al Helu, 5 maanden

Reddingsteams waren ook in staat om lichamen te bergen in de nabijgelegen Al Tuffah en Al Sha’af buurten, met inbegrip van de volgende personen:  Mohammed Issam Abu Balta, 28; Khalid Yousef Badwan, 48; en Mohammed Ritad Shabet, 25. Een andere man, Mohammed Kishku, 22, is op 26 juli in Al Shifa ziekenhuis in Gaza-stad ook bezweken aan zijn verwondingen. De volgende incidenten en updates zijn opgenomen door Al Mezan op zaterdag 26 en op zondag 27 juli:

Om ongeveer 08:30 op zaterdag 26 juli hebben reddingswerkers de lichamen geborgen van 37 mensen die waren omgekomen tijdens IOF aanslagen van de afgelopen dagen; onder meer die van een vrouw en een kind. De lichamen werden gevonden in Beit Hanoun, Beit Lahiya en Jabaliya, steden in het district Noord-Gaza. Zij zijn geïdentificeerd als:

Monther Nasser, 33; Tamer Nasser, 24; Alaa Nasser, 25; Taher Nasser, 18; Nemaa Abu Eshma, 63, Fawzi Abu Eshma, 67;  Duaa Suada, 11; Mohammed Al Zuwaidy, 30;  Ehab Nasser, 21; Sharaf Al Hamdeen, 25; Alaa Al Yazjy, 21; Abdul Rahman Sa’dat, 23; Khaled Odwan, 30; Isama Al Kafarna, 20; Momen Okasha, 10; Iyas Owda, 28; Nader Qassem, 29; Nedal Al Zaaneen, 19; Mohammed Al Masry, 19; Mohammed Hasna, 53; Mohammed Abu Jarad, 20; Nedal Abdullah, 23; Saed Juneid, 23; Mahmoud Mansour, 22; Mosab Ali, 23; Ismail Khella, 21; Abdul Jawad Al Houm, 34;- Mohammed Al Hawajry, 28; Saed Abu Khater, 19; Salman Sama’na, 24; Tareq Al Ajramy, 24; Mohammed Abu Khousa, 22; Hamza Mady, 22; Alaa Tanteesh, 19; Wesam Al Keilan, 26; Wasseem Al Masry, 22; Ammar Hamdouna, 22.

Om ongeveer 14:50 op donderdag 24 juli vuurde Israël met een drone een raket af op het huis van Faisal Al Shishi. Zijn zoon Rami, 31, werd dodelijk gewond bij de aanval. Rond 10:30 op zaterdag 26 juli opende Israëlische artillerie het vuur op Naeem Abed Al Aziz Abu Zaher, 37, een burger en doodde hem. De aanval vond plaats toen hij in de buurt van zijn huis was, in het oosten van Wadi Al Salqa in het midden van de Gazastrook. In zijn getuigenis voor Al Mezan, Younis Abu Zaher, 35, zei: “toen de wapenstilstand werd aangekondigd, verliet mijn oom Naeem zijn schuilplaats in de buurt van Al Mazraa school in Deir Al Balah om terug te keren naar zijn huis in het oosten van Wadi Al Salqa om het te controleren. Maar hij kwam niet terug. We waren bang en nadat we navraag deden, hoorden we dat zijn lichaam om ongeveer 04:55 op dezelfde dag gevonden was.

Om ongeveer 11:45 op zaterdag 26 juli, verklaarden medische bronnen in Khan Younis het overlijden van Ali Al Astal, 32. Al Astal bezweek aan verwondingen opgelopen bij een luchtaanval op landbouwgrond in de buurt van zijn huis.

Rond 05:00 op zaterdag 26 juli, verklaarden medische bronnen in het Shuhadaa Al Aqsa ziekenhuis de dood van Ayman Nour Bareem, 39. Hij bezweek aan zijn eerdere verwondingen opgelopen toen een Israëlische drone een raket op hem afvuurde rond 18:40 op maandag 21 juli. Hij was in Wadi Al Salqa op het moment van de aanval.

Om ongeveer 15:50 op donderdag 24 juli, vuurde een Israëlisch gevechtsvliegtuig  een raket af op het huis van de familie Warash Agha. Zestien inwoners raakten gewond bij de aanval, waaronder vier vrouwen en vier kinderen en een persoon werd gedood: Mohammed Saeed Baba, 40, bezweek aan zijn verwondingen om ongeveer 17:30 op zaterdag 26 juli. Het huis werd volledig verwoest; drie aangrenzende huizen werden zwaar beschadigd, en zes aangrenzende huizen werden licht beschadigd.

Sinds 09:30 op zondag 27 juli, vuurde Israëlische artillerie granaten op huizen in het noorden van Gaza na de korte humanitaire wapenstilstand. Na 08:00 had de IOF verklaard de wapenstilstand te verlengen tot zaterdag middernacht. Dat werd echter gebroken door IOF artillerie beschietingen in het noorden en oosten van de stad Beit Hanoun, noordelijke delen van Beit Lahiya, en het oosten van Jabaliya.

Rond 09:30 op zondag 27 juli, Israëlische artillerie gepositioneerd buiten de scheidingsmuur, ten oosten van het Middengebied in de Gazastrook, vuurde enkele raketten op het noorden van Al Moghraqa dorp. Een van de raketten sloeg in vlakbij een vrachtwagen met pluimvee. Eid Ahmad Al Kharti, 70, en zijn zoon Sufyan, 40, werden gedood en 5 andere arbeiders werden matig gewond. Om ongeveer 09:30 op zondag 27 juli, verklaarden  medische bronnen de dood van Fady Baraka, 14. Hij bezweek aan verwondingen opgelopen bij een aanslag in het oosten van Khan Younis. Om ongeveer 09:50 op zondag 27 juli, vuurde een Israëlische drone  een raket af op leden van de familie Abu Bteijan die zich op landbouwgrond bevonden in het zuiden van Al Nusseirat vluchtelingenkamp. Twee werden onmiddellijk gedood: Ibrahim Al Drawi, 23, en Alaa Mattar, 24 Een andere werd ernstig gewond;. Baha ‘Salah Abu Sa’eed, 26, bezweek binnen drie uur na de aanval aan zijn verwondingen. Een oudere vrouw, Fatima Abu Njeel, 80, werd matig gewond.

Om ongeveer 10:00, op zondag 27 juli een kind Fadi Al Qreenawi, 11, werd gedood door het artillerievuur van de Israëlische artillerie gepositioneerd buiten de scheidingsmuur ten oosten van het midden van het Gaza district.  Mad’an Al Qreenawi, 67, raakte gewond in zijn linkerhand. Hun verwondingen werden omschreven als “gematigd”.

Om ongeveer 10:45 op zondag 27 juli, werd Issam Abu Sa’ada, 35, gedood op zijn motorfiets door een gerichte aanval van   Israëlische gevechtsvliegtuigen in Bani Suheila.

Om ongeveer 11:00 op zondag 27 juli, een groep mensen in Abbassan Al Kabeera in het oosten van Khan Younis werden aangevallen door Israëlische gevechtsvliegtuigen. Hazem Abu Shammala, 33, werd gedood en drie anderen raakten gewond.

Om ongeveer 11:00 op zondag 27 juli, de Israëlische bezettingstroepen openden het vuur op een groep burgers die op Al Sikka Street, Abdul Hameed Straat en Salahud Din-straat waren in het noorden van Beit Hanoun. De mensen waren op weg naar huis nadat ze hoorden van de korte wapenstilstand. Geen verwondingen werden gemeld.

Om ongeveer 11:10 op zondag 27 juli, Israëlische gevechtsvliegtuigen namen een groep mensen ten oosten van Abassan Al Kabeera in het oosten van Khan Younis onder vuur.  Een persoon, Khaled Sahmoud, 30, werd gedood.

Medisch personeel identificeerden de lichamen van twaalf mensen uit gebieden in Khan Younis. De personen zijn: Suleiman Ad Dardeesy, 27; Ahmad Abu Saada, 24; Mohammed Abu Tu’eima, 35; Raed Abu Tu’eima, 33; Mamdouh Abu Naja, 24; Ayman Al Ghalban, 22; Jihad Abu Amer, 24; Rabah Fayyad, 23; Fadi Al Masry, 23; Iyad Al Sady, 25; Salem Al Hudheidy, 26; en Wasseem Shurrab, 22.

Of course: the firing must stop. Israeli artillery, warplanes, gunboats and drones, responsible for the deaths of hundreds of Palestinian civilians in recent weeks, has to silence. The not very precise Hamas rockets, which mainly spurred fear and radicalization among Israeli civilians, need to stop. Peace must be given a chance. No sensible person could object to that.

When the cease-fire, however, is only a pause in the fighting, it’s hardly good news. Real peace can not be provisional. Mowing the grass, as some Israeli cynics call the wars to disarm Palestinian activists that killed hundreds of innocent civilians in those repeated “anti-terrorist” operations in recent weeks. Statistically one Palestinian child per hour, is regrettable but, according to the same Israeli-cynics ultimately not their fault but that of Hamas and related groups. In the Israeli version of the conflict there is no mention of the ongoing occupation of the Palestinian territories by Israel and the lack of a peace settlement. No mention is made of Israeli politics that led to an almost complete isolation of Gaza, which is totally degenerated, impoverished and yes, radicalized.

The deterioration of the economic situation in Gaza is artificial, imposed by the Israeli and Egyptian blockade. It is almost impossible for Gazans to travel to Israel, the West Bank or elsewhere and export products from Gaza is practically impossible. Fishermen may fish only a few miles from the coast, and on some days not at all. The small coastal strip (not much bigger than Schiermonnikoog) is actually beeing suffocated.

The figures from the violence of recent days are terrible: 570 dead, 3700 wounded  and 1000 destroyed houses and buildings. But there are other alarming statistics: almost 60% of young people in the age between 15 and 29 are unemployed. The overall unemployment rate stands at 40%. Eight out of ten Gazans are dependent on humanitarian aid for survival.

To prevent violence in the future a political solution is needed. The blockade of Gaza is inhumane and ultimately only contributes to the cycle of violence and radicalization. The occupation and continuous control of the Palestinian territories by Israel is untenable. There will be difficult choices to be made ​​by Israel: cessation of settlement policy, refugees should have their rights, release of political prisoners and the country (including Jerusalem) divided between two nations.

A violent manner “mow the grass” is ultimately a futile activity. After all, the grass grows irrevocably again, as the Palestinian resistance against injustice and inhumanity will always flare up.

Again in Groningen, as in the rest of the world, we are stunned by the unbridled violence in Gaza and Israel. Because of the special bond between the municipality of Groningen and Jabalya in northern Gaza, some people in Groningen are more involved. We are fairly powerless, though we can give money for emergency medical care in Gaza.  And we can loudly call for peace: let the guns be silent and let there finally be an end to oppression and occupation.

English text version

 Hieronder een artikel van de Israëlische journaliste Amira Hass die voor de (Israëlische) krant Haaretz schrijft. Het biedt een kritisch perspectief van een Israëli op het beleid en de propaganda van Israël zelf. Zij kent beide zijden goed: ze woonde in Gaza en in Israël. Haar verhaal en haar conclusie.

door Amira Hass

Ik heb reeds de witte vlag gerezen. Ik ben gestopt met het zoeken naar het perfecte woord om het half afgeschoten hoofd van een jongen te beschrijven terwijl zijn vader schreeuwt “Wordt wakker, wordt wakker, ik heb je een nieuw speelgoedje gekocht!”. Hoe heeft Angela Merkel, de Duitse bondskanselier, dit ook alweer verwoordt? Het recht van Israël om zichzelf te verdedigen.
Ik heb het nog steeds moeilijk met het uitvoeren van de noodzakelijke taak om het eindeloze aantal getuigenissen van mijn vrienden in Gaza met de wereld te delen, om aldus te kunnen documenteren hoe het voelt om op jouw beurt te moeten afwachten in dit slachthuis. Bijvoorbeeld, het gesprek dat ik zaterdagochtend had met J. uit het vluchtelingenkamp al-Bureij, terwijl hij met zijn vrouw op weg was naar Dir al-Balah. Ze zijn beide ongeveer 60 jaar oud. Die ochtend had zijn bejaarde moeder via de telefoon de instructie vernomen dat alle inwoners het vluchtelingenkamp dienden te verlaten om naar Dir al-Balah te gaan.

Een boek over Israëlische militaire psychologie zou een heel hoofdstuk aan dit soort sadisme moeten wijden. Heimelijk vermomd als genade: een opgenomen boodschap dat honderdduizenden mensen beveelt om hun reeds geviseerde huizen te verlaten, om te vertrekken richting een even gevaarlijke plek ongeveer 10 kilometer verder. “Wat?”, vroeg ik aan J. “Ga je vertrekken, waarom?”. “Hoezo, waarom?” was zijn antwoord “Wij hebben een hut vlakbij het strand met een beetje land en katten. Wij gaan de katten te eten geven en keren daarna terug. We gaan samen. Als de auto wordt opgeblazen dan zullen we ten minste samen sterven.”

Indien ik dit vanuit het perspectief van een analist zou beschrijven, dan zou ik zeggen dat in tegenstelling tot de gewoonlijke Israëlische hasbara, Hamas niet bezig is met de inwoners van Gaza te verplichten om in hun huizen te blijven, noch te verlaten. Dat is namelijk hun eigen beslissing. Waar zouden ze in hemelsnaam naartoe kunnen gaan? “Als we toch moeten sterven, dan is dat eervoller in eigen huis dan op de vlucht.”, zegt de seculiere J.

Ik ben er nog steeds van overtuigd dat één dergelijke zin evenveel waard is als duizend analyses. Maar meeste lezers hebben echter een voorkeur voor korte samenvattingen wanneer het Palestijnen betreft.

Ik ben het beu om mijzelf voor te liegen, alsof ik vanuit afstand, via telefoon, voldoende informatie kan verzamelen om degelijk te kunnen berichten over wat de journalisten ter plaatse aan het beschrijven zijn. Desondanks, het is cruciale informatie voor een klein deel van de Hebreeuwssprekende bevolking. Zij richten zich doorgaans tot buitenlandse verslaggeving en websites om dergelijke berichtgeving te vinden. Zij zijn niet afhankelijk van wat hier geschreven wordt om bijvoorbeeld te kunnen horen over de korte levens van Jihad (11) en Wasim (8) Shuhaibar, of dat van hun neefje Afnan (8) uit de Sabra wijk in Gaza. Net zoals mij konden ze dit vernemen via het verslag van de Canadese journalist Jesse Rosenfeld in The Daily Beast.

“Issam Shuhaibar, de vader van Jihad en Wasim, leunde op een graf naast de plek waar zijn kinderen begraven lagen. Holle ogen starend richting nergens. Zijn arm droeg een pleister dat was aangebracht nadat hij bloed had gegeven in een wanhopige poging om zijn familie te redden. Zijn hemd was nog steeds bedekt met het bloed van zijn eigen kinderen,” schrijft Rosenfeld. “‘Zij waren gewoon de kippen aan het voeren toen de bom insloeg’ zei hij. ‘Ik hoorde een gigantisch lawaai op het dak en ging naar hun zoeken. Vlees was het enige wat er nog van hen overbleef,’ zuchtte hij, vlak voordat hij in tranen uitbarstte,” aldus Rosenfeld’s artikel. Wij hebben hen vermoord ongeveer twee-en-een-halfuur na het einde van het humanitaire staakt-het-vuren van vorige donderdag. Twee andere broers, Oudeh (16) en Bassel (8) waren gewond geraakt, Bassel zeer ernstig.

De vader vertelde aan Rosenfeld dat er een waarschuwingsraket was geweest. Vlak voor de aanval hadden ze het gebrom van een onbemand vliegtuig gehoord, het soort dat “op het dak klopt”. Dus ik vroeg aan Rosenfeld, “Aangezien die raket 1 van onze barmhartige was, diegenen die gebruikt worden bij wijze van waarschuwing, werd het huis achteraf gebombardeerd?” Het antwoord vond ik per toeval in een bericht van CNN. Eén van hun camera’s was er namelijk in geslaagd om de explosie die op de waarschuwing volgde te filmen: impact, vuur, rook en stof. Maar het was een ander huis dat gebombardeerd werd, niet het huis van de Shuhaibar familie. Ik heb dit heronderzocht met Rosenfeld en anderen. Het was geen afgeweken Palestijnse raket dat deze drie kinderen had gedood. Het was een Israëlische waarschuwingsraket. En Issam Shuhaibar is zelf een Palestijnse politieagent, werkend voor de in Ramallah gebaseerde Palestijnse Autoriteit.

Mijn tevergeefse pogingen om een direct antwoord van het Israëlisch leger te krijgen heb ik ook reeds opgegeven. Hebben jullie per ongeluk het verkeerde huis gewaarschuwd, met de moord van drie kinderen als gevolg? (Van de 84 die tijdens dit schrijven reeds vermoord zijn)

Ik ben het beu om tevergeefs te moeten concurreren met de overvloed aan georchestreerde berichtgeving over de daden en doelen van Hamas, komende van mensen die schrijven alsof ze net gesproken hebben met Mohammed Deif en Ismail Haniyeh, en niet met een bron uit het Israëlisch leger of de binnenlandse veiligheidsdienst Shin Bet. Diegenen die Fatah en Arafat’s vredesvoorstel voor twee staten hebben afgewezen hebben nu Haniyeh, Hamas en BDS in de plaats gekregen. Diegenen die Gaza hebben omgevormd tot een gevangenis en strafkamp voor 1,8 miljoen mensen zouden niet verbaasd mogen zijn dat er ondergrondse tunnels worden gegraven. Diegenen die wurging, belegging en isolatie hebben gezaaid, oogsten nu raketvuur. Diegenen die 47 jaar lang de Groene Lijn consequent hebben genegeerd, met de inname van land en de constante onderdrukking van de bevolking als gevolg, met raids, beschietingen en nederzettingen, welk recht hebben zij om verontwaardigd te spreken over Palestijnse terreur ten opzichte van onschuldige burgers?

Hamas is op een wreedaardige en angstwekkende manier de twee-standaarden-mentaliteit aan het vernietigen waarin Israël zo gespecialiseerd is. Hebben al die intelligente breinen van onze veiligheidsdiensten echt niet door dat we zelf het perfecte recept hebben gecreëerd voor onze eigen versie van Somalië? Ben je geïnteresseerd in het stoppen van de escalatie? Dan is nu het moment: heropen de Gazastrook, laat die mensen terugkeren naar de wereld, de Westbank en naar hun vrienden en familie in Israël. Laat hun ademen, en ze zullen ondervinden dat het leven mooier is dan de dood.

hier de Engelse tekst