Auteur: pieter

Op zaterdag 12 juli werd ook in Groningen gedemonstreerd tegen de Israelische aanval op Gaza. Enkele tientallen mensen verzamelden zich op het Waagplein. Met  spandoeken en borden maakten zij duidelijk wat zij vonden van het Israelische optreden in de Gazastrook.

    

    

 

filmpje van de demonstratie

Op zaterdag 19 juli gingen in Groningen weer mensen de straat op om te protesteren tegen het aanhoudende Israelische geweld in de Gazastrook. hieronder de foto’s

 

    

     

Op zaterdag 26 juli gingen we opnieuw de straat op om het einde van het geweld  te eisen en te benadrukken dat een staakt het vuren niet genoeg is, maar dat er ook een eind moet komen aan de blokkade van Gaza die al sinds 2007 elke ontwikkeling van de strook smoord. zie het artikel in het Dagblad van het Noorden de tekst die ook tijdens de demonstratie is uitgesproken.

interview in Groot Groningen

kort verslag op TV Noord

 

https://www.youtube.com/watch?v=kzMrzI_42HM&list=UU-8skX7WFHAjxvBl7p1DdAA

 

 

 

Voor meer foto’s kijk op deze facebook pagina

 

 

 

Al

Al Mezan Center for Human Rights

has the Consultative Status with the United Nations

Economic & Social Council (ECOSOC)

9 juli 2014

Misdadige aanvallen door Israel op twee woonhuizen met 11 doden en 23 gewonden. Daders moeten vervolgd worden en burgers beschermd zegt Al Mezan 

De Israelische bezettingsmacht zorgde voor een escalatie met haar aanval op de Gazastrook op maandag 7 juli met ten minste 104 luchtaanvallen tot dinsdagmiddag. Vanaf dinsdag 8 juli 2014 is het aantal dodelijke slachtoffers als gevolg van de huidige militaire operatie van de Israelische bezettingsmacht gestegen naar 35 waaronder 7 kinderen en 3 vrouwen. 297 raakten gewond waarvan 71 kinderen en 66 vrouwen. Het aantal beschadigde huizen is gestegen naar 268 waarvan 40 compleet vernietigd zijn in doelbewuste aanvallen.

Twee voorbeelden van zulke aanvallen

Volgens onderzoekers van Al Mezan ter plaatse vuurde op dinsdag 8 juli rond drie ’s middags een Israelische drone een waarschuwingsraket af op het huis van Odeh Kawari in de stad Khan Younis in het zuiden van de Gazastrook. De bewoners van het huis verlieten daarop het huis. Echter tientallen buren verzamelden zich voor het huis en velen gingen naar het dak in de veronderstelling dat het huis met zoveel duidelijk zichtbaar aanwezige burgers niet zou worden aangevallen. Na tien minuten bombardeerde het Israelische bezettingsleger het huis met zware raketten. Het huis werd compleet vernietigd waarbij 7 burgers werden gedood waaronder 6 kinderen en 28 mensen gewond raakten.

De namen van de geidentificeerde slachtoffers zijn:

Ammar Judeh, 18 jaar

Hussein Kawri’, 13 jaar

Mohammed rahim Kawari’ 50 jaar

Basim Kawari’, 10 jaar

Mohammed Ali Kawari’, 12 jaar

Abdallah Kawaei’, 6 jaar

Qasim Odeh, 12 jaar

Seraj Abdel Al, 8 jaar

Bij een andere aanval op een huis schoten gevechtsvliegtuigen twee raketten af op het huis van Mohammed Hamad in de noordelijke stad Beit hanoun. Het resultaat: 6 doden waaronder 5 burgers en 5 gewonden waaronder 4 kinderen.

De namen van de geindentificeerde slachtoffers zijn

Hafedh Hammad, 37 jaar

Soha Hammad, 30 jaar (Hafedh’s vrouw);

Rasmiyeh Hammad, 67 jaar (Hafedh’s moeder);

Ibrahim Hammad, 35 jaar (Hafedh’s broer);

Mahdi Hammad, 40 jaar (Hafedh’s broer);

Dina Hammad, 21jaar (Mahdi’s dochter).

De gewonden zijn:

Yanis Hammad, 20 jaar (Mahdi’s zoon);

Mohammed Hammad, 17 jaar (Mahdi’s zoon);

Kenan Hammad, 4 jaar (Mahdi’s zoon);

Nour Hammad, 6 jaar (Hafedh’s zoon); en

Mohammed Hammad, 5 jaar (Hafedh’s zoon).

Al Mezan veroordeelt deze criminele akties krachtig. Gewapende aanvallen die doelbewust gericht zijn op burgers en niet proportioneel zijn vormen oorlogsmisdaden die onderzocht en bestraft moeten worden. Het vermoorden van burgers inclusief kinderen vindt plaats in een schaamteloos stilzwijgen van de internationale gemeenschap die tot dusverre geen pogingen heeft ondernomen om de aanvallen op burgers te laten stoppen.  

Nu de situatie in de Gazastrook met het uur verslechtert herhaalt het Al Mezan Centrum voor Mensenrechten haar krachtige veroordeling van de escalerende agressie van de Israelische bezettingsmacht tegen de Gazastrook. Het onder vuur nemen van huizen, moskeeen en andere civiele doelen vormt een ernstige escalatie van de vijandelijkheden. Zulke operaties roepen herinneringen op aan eerdere grootschalige militaire operaties in 2009 en 2012 die in strijd waren met de regels van het internationaal recht en waarbij honderden burgers het leven lieten.

Al Mezan roept de internationale gemeenschap dringend op om in te grijpen om verdere escalatie te voorkomen en om de israelische agressie te stoppen. Effectieve internationale interventie is noodzakelijk ter voorkoming van meer burgersslachtoffers.

Er moet een einde komen aan de cultuur van straffeloosheid die grove schendingen van mensenrechten jaar na jaar in stand houdt. Zolang de internationale gemeenschap niet breekt met deze houding zullen de burgers in de Gazastrook een hoge prijs blijven betalen.

 

zie verklaring in het Engels

zie beelden van de aanval

 

 

 

 

 

Op woensdag 11 juni organiseert de stichting een vertoning van de film Where the birds should fly in aanwezigheid van de maakster Fida Qishta

 Plaats: Groenlinks pand Coehoornsingel 87  Groningen

 Vanaf 19.30 uur inloop met koffie en thee,  20.00 uur aanvang film    Toegang: gratis

 Programma:

 -Vertoning film

 -Na de film interviewt journalist Lejo Siepe de maakster Fida Qishta en is er gelegenheid tot vragen en discussie

 

Over de film
Where Should The Birds Fly is de eerste film gemaakt over de Gazastrook door Palestijnen die de realiteit van de Israëlische belegering en de blokkade van deze kleine enclave weergeeft. Het is het verhaal van twee jonge vrouwen, Mona Samouni nu 12 jaar en filmmaker  Fida Qishta 27 jaar.

De film toont de kracht en hoop, de menselijkheid en humor die bloeit onder de bevolking van Gaza. Weinig films tonen zo persoonlijk en krachtig de invloed van moderne oorlogsvoering en sancties op de bevolking.

Over de maakster

Fida Qishta is geboren en getogen in Rafah, Gaza. Ze begon haar film-carrière als bruiloft-videograaf  en al snel begon ze te werken met de internationale mensenrechtenorganisatie Appendice in Gaza en met het documenteren van het dagelijks leven onder bezetting. Haar videoreportages van Operation Cast Lead werden gepubliceerd in de Britse krant The Guardian en in het weekblad The Observer.

Fida richtte The Life -Maker ‘s Centre, in Rafah op. Ze was de manager en leraar van deze gratis voorziening voor 300 kinderen die getroffen zijn door oorlog. Het centrum biedt zorg en begeleiding, is een veilige ruimte om te spelen, en er wordt Engelse les gegeven.

 

 

Mede mogelijk gemaakt door

 en    

Interview: Marco in’t Veldt

 Johan Feitsma maakte deel uit van de handelsmissie van premier Rutte en minister Timmermans, die eind vorig jaar naar Israël en Palestina ging. “Wat me het meest trof, is de hoop.”

Bijna had hij hier niet meer gezeten: slachtoffer van een bomaanslag. Johan Feitsma doet er nuchter over. “Die bom was niet voor mij bedoeld, maar ik was wel net in de buurt.” In de buurt waren niet alleen een hoge Hamas-ambtenaar maar ook een jonge bouwvakker en een moeder met kind. Die werden gedood door de bom. Afzender: Israël. Johan: “Misschien had die Hamas-man wel iets op zijn geweten, maar zo’n bouwvakker? Een moeder en kind?” Johan kwam met de schrik vrij en met een stukje metaal in zijn rug, dat later werd verwijderd door een Palestijnse arts. Had de Israëlische bommengooier zijn dodelijke wapen tien meter verderop geworpen, dan was er een vriendelijke oude Nederlandse man van 74 jaar omgekomen. Zo’n man waarvan je meteen ziet ‘die heeft het goede met de mensheid voor.’ Maar hoe komt een Groningse boer terecht in een conflict dat de wereld al vijfenzestig jaar gegijzeld houdt? Johan: “Mijn dochter werkte ooit een tijdje voor de VN in Jeruzalem en vroeg mij om ook te komen. Ik vroeg haar of ik mij als gewone akkerbouwer wel kon aanmelden. ‘Natuurlijk, papa,’ antwoordde ze, ‘en dan kun je mooi bij mij koffiedrinken.” Zo kwam Feitsma via United Civilians for Peace (UPC) in een wereld terecht waar hij als gelovig christen al veel van wist. Maar heel veel wist hij ook niet, en wat hij daarvan leerde tijdens zijn verblijf in Jeruzalem, deed hem de ogen open gaan. Sinds twaalf jaar is hij vredesactivist. In zijn tuin wapperen twee vlaggen naast elkaar in vrede, waar men die elders nooit zo zal zien.

Johan: “Als christen dacht ik aan de Israëliërs als ‘het volk van God.’ Maar toen ik daar zag hoe ze met de Palestijnen omgingen dacht ik ‘ja, maar dit kan toch niet!’ Ik ben er toen drie maanden geweest, en in het totaal zes keer:vijf keer op de West Bank en één keer in Gaza. Als gewone boer krijg ik gemakkelijk contact met lokale boeren. Wat me trof: ze zijn zo vriendelijk en hebben nog steeds hoop. Hoop dat het vrede wordt. Heel anders dan in Israël. Dat is gewoon een Westers land. In de bus zitten mensen koud en zwijgend te kijken. Die Palestijnen ontvingen me heel warm en hartelijk. Ja, er gebeuren daar natuurlijk ook vreselijke dingen, het zijn geen heiligen, maar ik ben overal bijzonder vriendelijk ontvangen.”

Tijdens zijn laatste reis had Johan hoog gezelschap: de premier en de minister. Feitsma: “Ik nam deel aan de voorbereidingen van de handelsmissie en werd vervolgens gevraagd zelf ook mee te gaan. Dat deed ik toen als zakenman in pootaardappelen. Met name Gaza is daar een erg goed gebied voor. Tijdens de reis heb ik de premier en Timmermans trouwens nauwelijks gezien. Er waren verschillende programma’s. Ja, er was het incident dat Rutte een scanner wilde aanbieden aan Israël. Officieel laten de Israëlisch namelijk haast geen vrachtwagens door de grens om veiligheidsredenen. Met die Nederlandse scanner zouden ze snel kunnen zien of vrachtwagens wapens of dergelijke smokkelden. Daardoor zou de im- en export van de Palestijnen wat normaler kunnen worden. Maar dat is natuurlijk helemaal niet de bedoeling van Israël! Die willen de Palestijnse economie zoveel mogelijk afknijpen.”

Als vredesactivist deden Feitsma en zijn vrouw Aafke op eerdere reizen ook mee aan acties om olijfbomen te planten. Niet alleen omdat de Israëli’s die omhakken. Johan: “De Palestijnse boeren wonen niet op boerderijen maar in dorpen, vrij ver van hun land. De slechtste stukken grond bebouwen ze vaak niet meer. Officieel vervalt grond na drie jaar aan de staat Israël, als die niet bebouwd wordt. Daarnaast zijn er ook vaak acties van kolonisten die stukken grond inpikken. Die zetten daar stiekem een hek omheen en bewaken dat. Als de Palestijnen hun grond komen terugeisen, deinzen de kolonisten niet terug voor geweld. Vandaar dat we grond proberen te behouden voor de Palestijnen door daar olijfbomen op te planten. En daarmee geven we de mensen ook hoop, het gevoel dat de wereld hen niet vergeten is.”

Thuis in zijn eigen kring moet Feitsma zich vaak verdedigen. Hij is ‘voor de Palestijnen.’ Johan: “Dat is helemaal niet zo. Ik heb een missie: ik ben voor de vrede. Voor het bouwen van bruggen. Daarom hangen die twee vlaggen ook in mijn tuin. Ik denk dat er één staat moet komen met gelijke rechten voor iedereen. Palestijnen hebben een slechte naam door de terreuraanslagen uit het verleden. Maar valt het u niet op dat die aanslagen er helemaal niet meer zijn? Het hek tussen Israël en de West Bank is nog lang niet af. Als je aanslagen wilt plegen, kun je daar zo over. Nee, het is zo dat de meeste Palestijnen er van overtuigd zijn geraakt dat er meer te bereiken valt met geweldloos verzet. Israël is bijvoorbeeld als de dood voor een economische boycot. Andersom houdt het geweld nog niet op, hoor. Ik lees net weer een stuk dat er een nieuw huis met kolonisten in Hebron komt. Daar wonen zo’n 800 kolonisten, omgeven door 2000 Israëlische soldaten.

Ondertussen merk ik dat de houding in Nederland ook wel aan het veranderen is. Ja, zelfs in mijn eigen familie heb ik na twaalf jaar nog mensen die het helemaal niet met me eens zijn, maar in Nederland als geheel, wordt er in kranten bijvoorbeeld steeds eerlijker geschreven over de situatie daar.

Wat mij altijd weer inspireert is de hoop van de Palestijnen zelf. Nederlanders zeggen wel eens ‘je verandert er toch niets aan,’ maar dan zeg ik ‘nietsdoen helpt helemaal niet.’ Ik zie die hele situatie daar trouwens niet als een conflict maar als een probleem. In Zuid-Afrika vocht je ook niet tegen blank of zwart, nee, het probleem was de Apartheid. Hier is het probleem dat de Palestijnse bevolking al 65 jaar door de staat Israël wordt onderdrukt. Steeds meer Israëliërs zien dat ook wel en willen verandering. Tijdens de afgelopen missie heb ik gesproken met Palestijnse en Israëlische boeren, die willen wel. Die zien ook wel dat het zo niet langer kan. Alleen mensen als Netanyahu – ik heb nog aangezeten tijdens een banket met hem, hij moest eens weten – willen dat niet. En de kolonisten. Die hebben onevenredig veel invloed in het leger, omdat ze veel kinderen hebben. Maar ik denk altijd maar: tot ’89 had ik nooit gedacht dat de Berlijnse muur zou vallen, dus je weet maar nooit wat er in het Midden-Oosten nog eens gebeurt.”