Auteur: pieter

verklaring over staakt het vuren in Gaza

Israël en Hamas zijn akkoord gegaan met een eerste fase van een staakt het vuren. In ruim twee jaar is het de derde keer dat de wapens zullen zwijgen. De Stichting Groningen-Jabalya is met de Palestijnen in Gaza verheugd over het bestand. Zij snakken naar rust, zij snakken naar een einde aan het moorden, zij snakken naar voedsel, water, enz., zij willen niet meer voortdurend op de vlucht gejaagd worden. De bevolking van Gaza moet weer toegang krijgen tot de humanitaire basismiddelen als voedsel, water, huisvesting, medicijnen. De toegang hiervan mag op geen enkele manier beperkt worden. En vanuit Groningen moeten we blijven inzetten op financiële steun daarvoor.
Wij hopen dat het staakt het vuren langdurig zal zijn, maar tot dusver heeft Israël echter consequent alle bestanden verbroken en moeten we dus ook vrezen voor deze overeenkomst.
Tegelijkertijd: ook al zou het staakt het vuren langdurig stand houden, daarmee is er nog niets opgelost. De situatie van Israëlische bezetting en apartheid blijft bestaan. De Palestijnse bevolking blijft onmondig gehouden worden en krijgt geen enkele invloed op hun eigen situatie en toekomst. Het zelfbeschikkingsrecht van de Palestijnen wordt ontkend. De etnische zuivering op de West Oever gaat gewoon door.
Het is en blijft daarom van groot belang de druk op Israël voort te zetten en zelfs op te voeren om te voorkomen dat zij de genocide weer voort gaan zetten. Maar daarnaast moeten we Israël er ook toe brengen om eindelijk eens werkelijke stappen te zetten om vrede mogelijk te maken. Dat wil zeggen de apartheid te beëindigen; een einde maken aan de bezetting; Palestijnen gelijke rechten geven. En bovendien: we moeten Israël verantwoordelijk houden voor de verwoestingen die het heeft aangericht, fysiek en geestelijk. Het is toch te gek dat wederopbouw gefinancierd zou moeten worden door de Arabische wereld, Europa e.a. en dat Israël zelf buiten schot blijft.
Tot het moment dat Israël daaraan gevolg geeft roepen wij op tot voortzetting en opvoering van isolatie van Israël in alle gremia, en tot economische, culturele en politieke boycot op alle niveaus, ook door de gemeente Groningen.

Wij kregen het volgende onderstaande bericht doorgestuurd. Graag bevelen wij dit initiatief aan.

Ik ben Tymo Grijpma-Kuldip Singh, 35 jaar en beeldend kunstenaar. Afgelopen twee jaar hebben mijn activiteiten in het teken gestaan van Palestina. Ik heb een instagram account (@drawingsfromgaza) opgestart om kindertekeningen te verzamelen en deze een platform te bieden om de kinderen een stem te geven naar de wereld.

Van 19 oktober tot 1 november organiseer ik vanuit dit platform een expositie in Antiquariaat Berger & de Vries in de Pelsterstraat 27- 29. Het te exposeren materiaal ligt klaar en de openingsdag wordt ingericht met een workshop waar jong en oud hun eigen poster of tekening kunnen maken, als reactie op de getoonde tekeningen uit Gaza. Ook wordt er nog een film vertoont die meer achtergrond biedt over de aard van de decennia lange bezetting en onderdrukking van Palestijnen.

expositie Drawings from Gaza
van 19 oktober tot 1 november 

Antiquariaat Berger en De Vries
Pelsterstraat 27-29

opening 19 oktober om 14.00 uur

Op maandag 6 oktober en dinsdag 7 oktober zal Aed Yaghi een bezoek brengen aan Groningen. Hij is directeur van de Palestinian Medical Relief Society afdeling Gaza. Op maandagavond zal hij vertellen over de genocide die op dit moment plaatsvindt in Gaza en de over de barre omstandigheden waarin de PMRS nu moet functioneren. In de laatste nieuwsbrief hebben wij een interview met hem gepubliceerd. Aed zal met de aanwezigen in gesprek gaan en er kunnen vragen worden gesteld. Hij kan ingaan op de vraag hoe de hulpverleners van de PMRS die persoonlijk ook getroffen zijn door verlies en rouw desondanks hun taak kunnen blijven uitvoeren onder de moeilijke omstandigheden van een genocide.

Als stichting steunen wij de PMRS al ruim twintig jaar financieel en ook in de afgelopen twee jaar is die steun zelfs groter dan ooit maar de nood is nog veel groter. hulpverleners. Vandaar ook de mogelijkheid om ook tijdens de bijeenkomst te doneren aan de PMRS.

Datum 6 oktober
plaats GroenLinks pand, Coehoornsingel 87, Groningen
tijd 20.00 uur ( zaal open om 19.30 uur)

Wij hebben al eerder verslagen gepubliceerd van Sadi Dabboor,  de gemeente ambtenaar van Jabalya die in 2022 nog op bezoek was in Groningen. Nu heeft hij een interview gegeven aan het Dagblad over de extreme omstandigheden waarin hij met zijn gezin moet leven. Net als duizenden andere Gazanen is hij gedwongen om opnieuw  te vluchten uit Jabalya naar het zuiden van de Gazastrook. 

door Malik Hijazi

Vóór de aankondiging van een staakt-het-vuren in januari 2025 behoorde ik tot de 400.000 mensen die in Noord-Gaza bleven. De ervaring was overweldigend en ondraaglijk zwaar. Israël deed er alles aan om ons naar het zuiden te dwingen. We doorstonden meer dan een jaar zware bombardementen, schaakbordachtige ontheemding en hongersnood. Maar mijn familie en ik weigerden te vertrekken.

We wisten dat de bezetting ons niet kon dwingen de plaatsen te verlaten waar we geboren, getogen en het grootste deel van ons leven gewoond hadden. En we wisten dat als we Noord-Gaza zouden verlaten, de bezetting ons land zou overnemen.

Het korte staakt-het-vuren van januari tot maart 2025, toen mensen eindelijk naar hun huizen mochten terugkeren, voelde als het meest glorieuze en belangrijke moment in de Palestijnse geschiedenis. Palestijnen keerden terug naar de huizen in het noorden die ze gedwongen waren te verlaten. Die terugkeer voelt nu echter als een wrede truc.

Op 8 augustus 2025 keurde het Israëlische veiligheidskabinet het plan van premier Benjamin Netanyahu goed om Gaza-Stad in te nemen en bijna 900.000 mensen – onder wie velen die al ontheemd waren – te dwingen te vertrekken. Het nieuws bracht de donkerste herinneringen terug aan oktober 2023, toen meer dan een miljoen Palestijnen binnen 24 uur het bevel kregen Noord-Gaza te evacueren. Dezelfde wrede scenario’s herhalen zich en mensen in Gaza vragen zich ongelovig af: waarom hebben ze ons toegestaan terug te keren, om ons vervolgens weer te dwingen te vertrekken?

Beweging is onmogelijk

Het huidige moment voelt gevaarlijker dan ooit. Voor het eerst beseffen zelfs degenen onder ons die zijn gebleven – inclusief mijn familie en ikzelf – dat we misschien niet kunnen blijven. Israël controleert nu 70 procent van de Gazastrook. Het noorden – inclusief het vluchtelingenkamp Jabaliya en Shujaiya – ligt al in puin en het Israëlische leger rukt op naar de wijken.

Vroeger, wanneer een grondoperatie ons gebied trof, verhuisde mijn familie tijdelijk naar de huizen van familieleden in het kamp Jabaliya. En wanneer het gevaarlijk werd in het kamp, ​​kwamen onze familieleden naar ons toe, als stukken op een schaakbord. Onze opties waren toen al fragiel, maar nu zijn die opties verdwenen.

We kunnen nergens meer heen – we zitten vast.

Mensen zijn samengepakt in het westelijke deel van Gaza-Stad, dicht bij de zee, tegen de kustlijn gedrukt en zonder ontsnappingsmogelijkheden. In het westen ligt de zee; in het oosten en noorden spannen Israëlische troepen in. Elke richting is geblokkeerd en zelfs binnen de stad zelf is bewegen onmogelijk geworden. Op de ochtend van 9 september, na een nacht van meedogenloos beschietingen die zowel de muren als onze zenuwen deden schudden, werd ik wakker met het nieuws dat het Israëlische leger 900.000 mensen in Gaza-Stad had bevolen zuidwaarts te trekken naar wat zij een “humanitaire zone” noemen.

De waarschuwing kwam kort nadat Netanyahu had verklaard: “In de afgelopen twee dagen zijn 50 van deze torens ingestort. De luchtmacht heeft ze neergehaald. Dit alles is slechts een inleiding, slechts een voorspel, op de belangrijkste intensieve operatie – een grondmanoeuvre van onze troepen, die zich nu organiseren en verzamelen in Gaza-Stad.” Op de kaarten was het hele gebied rood gemarkeerd – een kleur die nu gevaar en dood symboliseert. Netanyahu noemt deze aanvallen “een voorspel”, terwijl het leven voor ons een voortdurende hel is geweest. De Israëlische F-16’s en helikopters intensiveren hun bombardementen op de stad, terwijl quadcopters boven de stad zweven. Soms werpen ze pamfletten met evacuatiebevelen; andere keren gooien ze kleine bommen recht boven onze hoofden en huizen. Ze hebben beledigingen geuit die ik persoonlijk heb gehoord, ons koeien en honden genoemd, of geroepen: “Blijf kijken. We vallen binnenkort Gaza-Stad binnen.”

De afgelopen dagen heeft Israël verschillende prominente gebouwen in Gaza verwoest, waaronder de Al-Soussi- en Al-Roya-torens – herkenningspunten die ooit wijken verankerden en de stad een gevoel van structuur, identiteit en zelfs een vleugje moderniteit gaven. De gezinnen die erin hadden gewoond, waren plotseling dakloos. Deze gebouwen waren ook omringd door tientallen tenten, gezinnen die in de schaduw ervan leefden nadat ze hun huis hadden verloren. Toen de torens instortten, verpletterde het puin de ruimtes waar de tenten hadden gestaan, en de ontheemden werden opnieuw ontheemd, hun onderkomens onbewoonbaar gemaakt.

Dit is geen gevecht. Elk pantservoertuig draagt ​​genoeg explosieven om alles binnen honderd meter te vernietigen, inclusief huizen, straten en alles wat ertussen ligt. De tanks zwerven door de straten als gemechaniseerde roofdieren, waardoor hele buurten in paniek vluchten.

Mijn familie en ik hebben wanhopig gezocht naar een appartement verder naar het zuiden in de Gazastrook. Khan Younis en Rafah zijn al verpulverd, gereduceerd tot ruïnes. We kunnen de winter niet overleven in een tent. We hebben elk nummer gebeld, vrienden gesmeekt, eindeloos gezocht. Er is geen plek meer in Gaza om ons op te nemen.

Blijven of vertrekken? 

Zelfs de meest verwaarloosde tenten zijn onbetaalbaar duur. Eén tent kan meer dan duizend dollar kosten – een onmogelijk bedrag voor mensen die hun huis en bestaansmiddelen al kwijt zijn. Sommige gezinnen probeerden naar het zuiden te trekken, maar keerden terug toen ze niets vonden in de zogenaamde veilige zones.

Zelfs de voorzitter van het Internationale Comité van het Rode Kruis heeft gezegd dat het “onmogelijk” is om Gaza-Stad “op een veilige en waardige manier te evacueren onder de huidige omstandigheden”; er is simpelweg niet genoeg ruimte. De Gazastrook lijkt niet meer op wat het was in oktober 2023, toen mensen nog konden verhuizen en onderdak konden vinden in steden als Rafah of Khan Younis.

Veel mensen zullen niet vertrekken, niet omdat ze hun leven willen riskeren, maar vanwege de verdoofde onverschilligheid die volgt op het aanschouwen van genocide. De dood is voor velen de gemakkelijkere en “betaalbaardere” optie geworden.

Voor ons bestaat zelfs de illusie van keuze niet meer. De muren komen dichterbij en we vragen ons niet alleen af waar we heen kunnen, maar ook of er überhaupt nog wel een plek over is.

Malak Hijazi is een schrijver uit Gaza.

Na de presentatie vorig jaar juli van Een tuin voor verloren benen van Mahmoud Jouda is er een tweede boek in de reeks vertalingen van Gazaanse literatuur onder de naam Stemmen uit Gaza verschenen bij uitgeverij Jurgen Maas: De man die achterom keek van Amer Almassri. Op 16 september is Almassri in Groningen om zijn boek te presenteren. Ook is er gelegenheid om het boek aan te schaffen en te laten signeren.

Over het boek
Amer Almassri combineert tragiek en humor in verhalen vol verrassende wendingen. De man die achterom keek is een bundel lichtvoetige, absurdistische verhalen die alle op hun eigen manier inzicht geven in de Gazaanse samenleving. De schrijnende situatie van de Palestijnen sluimert weliswaar altijd op de achtergrond, maar centraal staan de enorme veerkracht en menselijkheid van de personages. Daarnaast werpt Almassri ook een kritische blik op de sociale conventies. Dit maakt het boek tot een bundel die de lezer steeds op onverwachte momenten raakt.

Over de auteur

Amer Almassri publiceerde drie verhalenbundels en een roman. Hij is in 1995 geboren in Khan Younis, Palestina, en studeerde civiele techniek. Momenteel woont hij in Turkije. Over zijn werk zegt hij: ‘Ik ben er altijd op gebrand menselijke gevoelens op een literaire manier over te brengen.’

Datum dinsdag 16 september
Lokatie De Holm Folkingestraat 9B Groningen
aanvang: 20.00 uur (zaal open 19.30 uur)
voertaal Arabisch met Nederlands vertaling
organisatie  Stichting Groningen-Jabalya

Zie hieronder een opname van de commissie die verantwoordelijk is voor de keuze van de boeken die in het kader van Stemmen uit Gaza worden vertaald in het nederlands.

DAGBOEK GAZA | Nu Israël Gaza-Stad binnenvalt moet ook journalist Malak Hijazi (26) haar huis verlaten. Ze probeert alles in haar geheugen op te slaan: de stad, haar huis, haar bed, haar dagboeken, haar favoriete hoodie. Voor OneWorld beschrijft ze haar leven in Gaza. ‘Ik heb mijn grootouders nooit gevraagd hoe je een huis in een tas stopt.’ 

Door Malak Hijazi

Ik ben een vluchteling. Dat wist ik al vanaf mijn allereerste schooldag in 2005. Ik herinner me dat ik mijn zus vroeg om de woorden op de muur voor te lezen: ‘لاجئات’ – vrouwelijke vluchtelingen. Dat label plakte zich op mij nog voordat ik het op mezelf kon plakken: in mijn eerste schoolweek vroegen ze me mijn oorspronkelijke geboortestad niet te vergeten. Ik ben geboren in een gemoderniseerd deel van vluchtelingenkamp Jabalia, waar mijn vaders grootouders in 1948 naartoe vluchtten. Ik was geschokt toen ik besefte dat wat ik thuis noemde, niet mijn ‘oorspronkelijke’ thuis was.

Verdreven
Tijdens de Nakba in 1948 werden mijn overgrootouders door zionistische milities uit hun dorp Dayr Sunayd verdreven, slechts 12 kilometer van Gaza-Stad. Net als honderdduizenden andere Palestijnen werden ze ontheemd, beroofd van hun land, hun bezit, en hun recht om ooit terug te keren op basis van Israëls Wet op Afwezig Eigendom.

De oma van mijn moeder, Mahbouba, verloor haar 10-jarige zoon in de chaos. Ze evacueerden te voet, namen alleen mee wat ze konden dragen. Ze zocht nog naar haar kind, maar hij was verdwenen. Tot op de dag van vandaag weten we niets over de oom van mijn moeder.

Mijn eigen oma, Widad, zat nog in de buik van haar moeder toen ze Gaza bereikten. Ze werd zwak geboren in Deir al-Balah, waar een familie hen kosteloos opving. Ze leefden in diepe armoede, en voedsel was schaars.

Mijn vader, Nabil, werd geboren in het vluchtelingenkamp Jabalia in het noorden van de Gazastrook. Toen hij twee was, in 1967, bezette Israël de Gazastrook. Mijn opa, die in Egypte werkte, mocht niet meer terug naar Gaza. Als Palestijnen eenmaal hun huis verlaten, mogen ze zelden terugkeren. Zo zijn de regels van Israël. Mijn vader ontmoette zijn vader pas weer als volwassene, toen hij studeerde en eindelijk mocht reizen.

De oma van mijn vader, Maryam, liet haar sieraden achter in haar huis. Ze was ervan overtuigd dat ze terug zou keren zodra de bombardementen ophielden. Ze rende om te overleven. Ze overleefde, maar keerde nooit meer terug, en kon nooit meer afscheid nemen van haar huis.

Op de rand van overleven
Generaties lang leeft mijn familie op de rand van overleven, en draagt ze het gewicht van verlies en herinnering. Elke keer dat we dachten dat het ergste voorbij was, kerfde een nieuwe laag van ballingschap, oorlog of bezetting zich in ons leven; littekens achterlatend die nooit volledig genezen. We leven in cirkels, we vertellen steeds hetzelfde verhaal met andere data, namen en plaatsen. Intergenerationeel trauma is voor mij geen abstractie: het leeft in mijn lichaam, mijn botten, en in de manier waarop ik door de wereld beweeg.

Onlangs kondigde Israël aan van plan te zijn om de volledige controle over Gaza-Stad te nemen, waar ik nu woon in mijn deels verwoeste huis. Die aankondiging dwingt bijna een miljoen mensen te vluchten onder onmogelijke omstandigheden. De Gazastrook is slechts 365 vierkante kilometer groot (ter vergelijking: dat is ongeveer twee keer het eiland Texel, red.) en er wonen meer dan 2 miljoen inwoners. Israël zegt al ongeveer 75 procent van dat gebied te controleren. Ongeveer 92 procent van de gebouwen daar is beschadigd of vernietigd. Wat overblijft is nu al te weinig om in te overleven, om thuis te noemen, of om te ontvluchten, maar Israël is niet van plan te stoppen met elke mogelijkheid tot leven te vernietigen.

Ik voel me verschrikkelijk sinds Israël aankondigde Gaza-Stad te willen bezetten. Israël heeft mijn ouderlijk huis in Jabalia al vernietigd, het heeft zelfs het hele kamp weggevaagd. Hetzelfde dreigt voor het gebied waar ik nu woon, in het westen van de Gazastrook. Ik kan niet bevatten welke toekomst mij en mijn familie te wachten staat; waar we heen moeten, of waar we misschien een veilige plek kunnen vinden om te wonen.

Je ziel verliezen
Vandaag liep ik door de straten. Waar ooit huizen stonden is het bezaaid met tenten. Sommige gebouwen zijn gedeeltelijk verwoest, andere volledig verdwenen, en een paar staan nog koppig overeind. Ik probeerde me de stad te herinneren zoals ze ooit was, haar in mijn geheugen vast te leggen zoals ze nu is, om zo niet te hoeven denken aan wat ze mogelijk wordt.

Ik hou mezelf voor dat ik niet beter ben dan de talloze anderen die al langer geen huis meer hebben en in tenten leven. Een huis verliezen is in elk geval minder verwoestend dan je ziel verliezen; ik leef nog. Ik herhaal dit keer op keer om mijn verdriet een plaats te geven, om te voorkomen dat de pijn me opslokt, zodat ik tenminste mijn dagelijkse taken nog kan uitvoeren. Toch blijft het knagen: wat betekent het om je stad voorgoed te verliezen? Dakloos te zijn, nergens meer heen te kunnen? Waarom moeten sommigen van ons vluchten en steeds opnieuw ontheemd raken? Wie heeft daar iets aan?

Ik keek naar mijn eigen huis, probeerde het vanuit elke hoek te zien en me de dingen te herinneren waar ik van hield: mijn boeken, mijn bed, mijn middelbareschool dagboeken, mijn favoriete hoodie. Afscheid nemen van alles wat ooit iets voor je betekende, voelt als een leven dat je door de vingers glipt.

Ik heb mijn grootouders nooit gevraagd hoe je een huis in een tas stopt, hoe je kiest tussen een foto en een deken, of hoe je je ogen nog één keer laat rusten op de amandelboom voordat je weggaat. Ik heb hen nooit gevraagd wat je moet meenemen als je wordt opgedragen te evacueren, hoe je je adem in toom houdt als de weg voor je eindeloos lijkt. Ik heb hen nooit gevraagd hoe je een zoon verliest zonder een graf om te bezoeken, hoe je honger doorstaat als er zelfs geen brood meer is, of hoe je in de ogen moet kijken van degenen van wie je houdt, terwijl je elke seconde vreest dat je hen zult verliezen. Ze hebben me nooit geleerd hoe je keuzes maakt als elk pad doodloopt, en als er in het hele land geen zachte plek te vinden is om te rusten.

Maar ik weet het nu, het is me met geweld bijgebracht.

Soms benijd ik hen bijna. Zij hoefden hun tragedie niet onder de felle gloed van camera’s te beleven. Niemand filmde hun tranen die opdroogden op hun wangen, of hun lege potten terwijl ze in eindeloze rijen stonden. Niemand vroeg: “Wat is jouw boodschap aan de wereld?” Ze hoefden niet toe te zien hoe hun lijden veranderde in krantenkoppen, of hoe hun herinneringen zich samenpersten tot bijschriften waar vreemden gedachteloos langsscrollen.

bron: https://www.oneworld.nl/mensenrechten/dagboek-gaza-malak-hijazi-3-vluchten/

Lees ook de andere delen van DAGBOEK GAZA

Deel 1: ‘Ik ben vergeten hoe het meeste eten smaakt’
Deel 2: ‘Misschien word ik zelf ook een cijfer’

60.000 mensen vermoord. Onder hen 17.000 kinderen. En het aantal loopt per minuut op. In Gaza voltrekt zich een ramp van onvoorstelbare omvang. En de wereld kijkt toe.
Palestijnen worden uitgehongerd, geblokkeerd en gebombardeerd. Gaza wordt onleefbaar gemaakt. Voedselhulp ligt klaar, maar wordt doelbewust tegengehouden. Dit is geen oorlog meer. Dit is uitroeiing. Israël maakt dit mogelijk – en westerse landen, waaronder Nederland, laten het gebeuren.

Ook het kabinet-Schoof weigert deze gruwelijke situatie ‘genocide’ te noemen. Maar wij weigeren stil te blijven.

💥 Daarom trekken wij op zondag 14 september de Rode Lijn in Groningen.
💥 Wij zeggen: Tot hier en niet verder.
💥 We laten zien dat Nederland niet onverschillig is. Dat we niet wég kijken. En dat we nú een rode lijn trekken.

Kom in het rood. Loop mee. Trek de grens.
Samen staan we sterk. Samen kijken we niet weg!

🗓 Noteer de datum: 14 september, vanaf 14 uur op de Grote markt.

organisatie: Collectief  Activisme Groningen

_________________________________________________________________________________

Op 5 oktober trekken we wederom een Rode Lijn in Amsterdam. Omdat alle rode lijnen al zijn overschreden, omdat ze niet lijken te bestaan. Rood is inmiddels de kleur van stop de genocide en de illegale bezetting. Het is de kleur van verzet tegen onrecht, van actie en van nooit meer is nu. De politiek voelt de druk, maar komt nauwelijks in actie. Nederland moet alles op alles zetten om de genocide te stoppen. Het is geen keuze voor politici, het is een plicht volgens internationaal recht.  

We blijven ons uitspreken, we blijven de straat op gaan. Nu, met nóg meer Nederlanders.  

We gaan weer de straat op omdat demonstreren zin heeft. Samen laten we op 5 oktober horen dat loze maatregelen niet genoeg zijn. Er moeten nu stevige, politieke, economische en diplomatieke maatregelen komen om de Nederlandse medeplichtigheid aan de genocide in Gaza te stoppen. Zolang zij weigeren dragen wij de verantwoordelijkheid om in actie te komen. 

meld je aan via Trek opnieuw de rode lijn

De derde Rode Lijn is een initiatief van Artsen voor Gaza, Amnesty International, BDS Nederland, Dutch Scholars for Palestine, Een Ander Joods Geluid, Erev Rav, Oxfam Novib, Palestijnse Gemeenschap in Nederland, PAX, Plant een Olijfboom, Save the Children en The Rights Forum.