De militaire macht van Israël is er niet in geslaagd de politieke doelen in Gaza te bereiken die daarmee beoogd werden.
door Refaat Ibrahim
Er zijn drie jaar verstreken sinds de aanval van Hamas Israël op zijn grondvesten deed schudden en de aanhoudende genocide-oorlog ontketende. Het beeld van het Israëlische leger als een onoverwinnelijke macht werd verbrijzeld. Als reactie daarop zette Israël al zijn militaire macht in – met uitzondering van kernwapens – en mobiliseerde het al zijn westerse bondgenoten om een ongekende campagne van dood en vernietiging te ontketenen die Gaza heeft verwoest.
Het Israëlische leger richtte zich niet alleen op militaire posities en strijders van het islamitisch verzet; het had tot doel de burgerbevolking te straffen door middel van bloedbaden en grootschalige verwoesting. Inmiddels zijn er meer dan 74.000 doden en ruim 180.000 gewonden gevallen, is de gehele bevolking uitgehongerd, zijn de gezondheidszorg en het onderwijssysteem vernietigd en is het grootste deel van de vitale infrastructuur van Gaza – waaronder waterzuiverings- en ontziltingsinstallaties en het elektriciteitsnet – weggevaagd.
Als het doel van militaire macht is om politieke doelen te bereiken, dan kan succes niet worden afgemeten aan het aantal doden of de omvang van de aangerichte verwoesting. Het moet gaan om de vraag of het conflict is beëindigd onder de gewenste voorwaarden.
Maar drie jaar na het begin van dit bloedbad lijkt Israël niet in staat zijn militaire superioriteit om te zetten in een politieke realiteit die zijn uitgesproken doelen weerspiegelt.
Vanaf het begin maakte de Israëlische regering duidelijk dat zij de gevangenen wilde bevrijden, het Palestijnse verzet wilde uitschakelen, de Gazastrook onder veiligheidscontrole wilde brengen en een alternatief bestuur wilde vestigen. Zij gaf ook impliciet aan dat zij de weg wilde vrijmaken voor de uiteindelijke verdrijving van de Palestijnen.
Wat heeft zij tot nu toe bereikt?
Ten eerste zijn alle gevangenen bevrijd. Maar van de 250 die naar Gaza waren gebracht, slaagde het Israëlische leger er slechts in acht te bevrijden en de lichamen van nog eens twaalf te bergen. Ten minste drie werden doodgeschoten en een onbekend aantal anderen kwam om het leven tijdens bombardementen.
De overgrote meerderheid van de gevangenen – zowel levend als dood – werd vrijgelaten na intensieve diplomatie en onderhandelingen met Hamas. Het is veelzeggend dat de Israëlische legerofficier die verantwoordelijk is voor de kwestie van de gevangenen onlangs zei dat de gevangenen een jaar eerder vrijgelaten hadden kunnen worden en dat sommige van de overledenen gered hadden kunnen worden. Overweldigende militaire macht heeft duidelijk gefaald in de kwestie van de gevangenen.
Ten tweede is Israël er ook niet in geslaagd de aanwezigheid van het Palestijnse verzet in de Gazastrook te beëindigen, ondanks uitgebreide militaire operaties en de liquidatie van een groot aantal van hun leiders. Hamas blijft delen van de Gazastrook controleren, ondanks aanhoudende Israëlische bombardementen en aanvallen van pro-Israëlische Palestijnse milities. Israël is nu gedwongen te onderhandelen over de ontwapening van Hamas in plaats van dit met geweld af te dwingen.
Ten derde heeft het Israëlische leger 60 procent van de Gazastrook bezet, maar het heeft afgezien van een grootschalige operatie om de rest van het gebied in te nemen. Dat komt omdat het begrijpt dat de politieke, humanitaire en militaire kosten van een dergelijke beslissing te hoog zouden zijn.
Ten vierde hebben Israël en zijn belangrijkste bondgenoot, de Verenigde Staten, veel moeite gestoken in de oprichting van de Raad voor Vrede en een plan voor de wederopbouw en een alternatief bestuur van de Gazastrook, zonder tussenkomst van de VN. Deze poging is echter grotendeels mislukt. Het bestuurscomité voor Gaza is het gebied niet binnengegaan om het bestuur over te nemen en de humanitaire bepalingen van de overeenkomst moeten nog worden uitgevoerd.
Ten slotte is er weinig vooruitgang geboekt in de voorbereiding op de verdrijving van de Palestijnen uit Gaza. Israël heeft geprobeerd Palestijnen te dwingen hun land te verlaten door middel van herhaalde verdrijvingen, hongersnood, de vernietiging van huizen en infrastructuur, en diverse regelingen voor “vrijwillig vertrek”. De verwoesting heeft de Gazastrook onleefbaar gemaakt, maar de meerderheid van de Palestijnse bevolking heeft duidelijk gemaakt dat ze wil blijven. Er zijn zelfs terugkeerders uit Egypte.
Het is nu duidelijk dat Israël in Gaza voor een “dag na”-probleem staat. Het Israëlische leger is in staat de Gazastrook met de grond gelijk te maken, maar kan geen nieuwe politieke realiteit creëren die voldoet aan de Israëlische doelen en wensen.
De hoop dat het reduceren van Gaza tot een apocalyptisch landschap de hele bevolking zo wanhopig zou maken dat ze hun zaak en hun rechten zouden opgeven, is vervlogen.
De voortdurende aanwezigheid van Palestijnen, het aanhoudende verzet en de groeiende politieke en internationale invloed van de Palestijnse zaak hebben aangetoond dat de Israëlische aanpak van brute agressie heeft gefaald.
Militaire macht kan een tijdelijke realiteit creëren, maar kan op zichzelf geen politieke legitimiteit scheppen. Sterker nog, het kan de legitimiteit juist vernietigen. En dat is precies wat er met de Israëlische regering en het Israëlische project als geheel is gebeurd.
Toen de Israëlische premier Benjamin Netanyahu vorige maand het podium betrad om zijn toespraak voor de Algemene Vergadering van de VN te houden, verlieten vertegenwoordigers van de meerderheid van de VN-lidstaten de zaal.
Netanyahu zelf wordt gezocht door het Internationaal Strafhof wegens oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid.
En het is niet alleen zijn internationale reputatie die door de Israëlische genocide is geschaad.
Israël wordt steeds meer verstoten door de meerderheid van de wereldbevolking. Uit een onderzoek van Pew Research in 36 landen bleek dat 67 procent van de volwassenen een negatief beeld van Israël heeft. De bevolking van belangrijke bondgenoten van Israël heeft een steeds negatiever beeld van Israël: de VS – 60 procent; Duitsland – 73 procent; het Verenigd Koninkrijk – 69 procent; Frankrijk – 68 procent.
In Washington is het debat over de Amerikaanse steun aan Israël zo hevig geworden dat steeds meer wetgevers wetsvoorstellen steunen die de militaire hulp beperken of sancties opleggen. In Europese hoofdsteden hebben soortgelijke discussies recentelijk geleid tot beperkingen op de handel met illegale Israëlische nederzettingen.
Vandaag zullen Israëlische leiders hun volk toespreken, prat gaan op militaire successen, hun militaire kracht vieren en meer wraakacties in het vooruitzicht stellen.
Maar de waarheid is dat het Israëlische leger – een van de sterkste ter wereld, uitgerust met ultramoderne gevechtsvliegtuigen, geavanceerde drones en door AI gestuurde bommen van 900 ton – een genocide-achtige oorlog is begonnen tegen een zwakke, niet-statelijke actor die slechts over handvuurwapens beschikte… en heeft verloren.
Mensen kunnen worden gedood, huizen tot puin worden herleid en grondgebied kan worden beheerst, maar een nationale zaak die al decennialang weerklank vindt in de wereld, kan niet met militair geweld worden uitgewist.
Refaat Ibrahim, is een Palestijnse schrijver uit Gaza. Hij schrijft over humanitaire, maatschappelijke, economische en politieke kwesties die verband houden met Palestina.
bron: https://www.aljazeera.com/opinions/2026/10/7/the-mass-killing-does-not-mean-israels-winning
De in dit artikel geuite opvattingen zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs het redactionele standpunt van Al Jazeera.
